http://www.lavozdegalicia.es/dinero/2007/12/06/0003_6379865.htm?idioma=galego

6/12/2007

Chegou un momento no que María Iglesias explotou: traballaba tres veces máis do que puña o seu contrato, sábados, domingos e festivos incluídos; tiña un soldo de pouco máis de 500 euros; enfermou de depresión... «Últimamente xa non vivía, só ía á miña casa a durmir», di. Agora, o xuíz condena á pizzería na que traballaba en Padrón a indemnizarlle. Recibirá 24.000 euros polas horas extraordinarias que fixo no 2006 e non cobrou.

Chegou a estar de baixa por depresión, reincorporouse, intentou chegar a unha solución pactada coa empresaria, pero non houbo forma. Segundo di, a súa xefa aceptaba ampliar o seu contrato laboral de media xornada a xornada completa só se ela aceptaba traballar unhas quince horas diarias.

Ao final, acudiu a Comisións Obreiras (CC. OO.) e, tras un ano, o Xulgado do Social número 1 de Santiago, deulle a razón.

O que quedou demostrado foi que traballaba unha media de 66 horas semanais, aínda que no seu contrato estaban estipuladas 20, porque era indefinido a media xornada. Pasábase na pizzería desde as doce do mediodía ata a unha da madrugada con descanso entre as cinco e as sete da tarde, entre martes e domingo. O convenio colectivo da hostalería, explican en Comisións, establece en 12,69 euros o prezo da hora.

Pero algo así nunca lle pasou a María Iglesias , que ten 37 anos e di que leva «toda a vida» traballando no sector. Estivo de baixa seis meses, volveu ao seu emprego e agora segue de baixa.

Xa existen outras sentenzas deste tipo. Pero neste caso, foi a empresa a que tivo que intentar demostrar no proceso xudicial que a traballadora non facía as horas extras que dicía. Normalmente, sucede o contrario, de aí a dificultade de que os feitos queden probados. A avogada do sindicato achegou como proba outras sentenzas, ademais de partes médicos e testemuñas que reforzaron a versión de Iglesias .

A propia traballadora asegura que por ese establecemento pasaron uns trece empregados diferentes en apenas dous anos. Un día normal, alí traballan unha camareira e unha cociñeira. Segundo María Iglesias , as difíciles condicións laborais levaban aos contratados a abandonar o establecemento. ela estivo alí desde outubro do 2004.

Precedente

«Si, ten que sentar precedente», afirma a responsable de Comercio, Hostalería e Turismo de Comisións Obreiras, Isabel Castaño. «Temos esperanzas de que haxa máis xente que denuncie», engade. A propia María Iglesias dio: «Eu animo á xente a que denuncie».
RESPONSABLES:

EMPRESARIAPOR IDENTIFICAR